Onze club

Vóór 1983 had de fusiegemeente Wevelgem twee fotoclubs. Wevelgem had zijn 'Wevelgemse fotoclub' en Moorsele had zijn 'Focus'. De 'Wevelgemse fotoclub' was vooral gericht op zwartwitfotografie en behaalde regelmatig aanvaardingen en diploma's in nationale en internationale wedstrijden. 'Focus Moorsele' legde zich vooral toe op diawerking.

Na de gemeentefusie werd om financiële en praktische redenen besloten om de twee clubs te laten samensmelten tot één club. Vermits in Wevelgem de meeste accommodatie voorhanden was, werd de hoofdgemeente de nieuwe thuishaven.  De 'Wevelgemse fotoclub' beschikte immers over een volledig ingerichte donkere kamer, een studio en een eigen lokaal die steeds ter beschikking waren.  Zaak was om een nieuwe naam te vinden voor de club. Uit alle voorstellen werd door het bestuur 'Fotogroep Eos' weerhouden. Eos was bij de Grieken immers de 'godin van het licht en de dageraad'.
Vermits een fotograaf niet zonder licht kan, was dit een uitstekende naam voor een fotoclub.
 
Zo startte de nieuwe 'Fotogroep Eos' in januari 1984 zijn activiteiten. Hubert Vandenberghe aanvaardde de taak van voorzitter. Hij kon echter van begin af aan rekenen op een bestuursploeg van zeven mensen die reeds minstens enkele jaartjes fotografie achter de rug hadden. Na een tweetal jaren gaf Hubert het voorzitterschap over aan Fernand Gardyn.
Sedert 1996 heeft Geert Casier de fakkel overgenomen van Fernand, die wegens beroepsbezigheden de nodige tijd niet meer kon vrijmaken.

Ook de digitale beeldbewerking heeft zijn intrede gedaan in de fotogroep. Erik Delannoy was de voortrekker en na enkele maanden had hij reeds enkele leden in zijn zog meegetrokken. Resultaat is dan ook dat bijna iedereen op de 'kar' van de nieuwe fotografie is gesprongen. Deze digitale beeldbewerking heeft ervoor gezorgd dat Fotogroep Eos het in 1998 erg goed heeft gedaan in de federale wedstrijden, de Grote Prijs, Westdia en Westfoto.

Fotogroep Eos wil naast een fotogroep vooral een vriendengroep zijn waar iedereen zich goed voelt. Zowel de doorwinterde rot als de schuchtere beginneling moet zich aanvaard weten. Kritiek op het fotowerk is een must, maar moet op een zodanige manier overgebracht worden dat ze de persoon niet kwetst. Misschien ligt daar de verklaring dat, ondanks de goede resultaten, er geen wedijver en rivaliteit is tussen de verschillende leden. Bij Fotogroep Eos heerst nog steeds de sfeer van samenwerking voor het welzijn van de club in het algemeen. Iedereen is steeds bereid om zijn bevindingen en 'ontdekkingen' aan de andere leden door te spelen.